22 juni 2017

Na de scheiding (nieuws, 2017)

Volgt na doorstart Steve Hamilton doorbraak in Nederland?



Het is toch nog goed gekomen met de Amerikaanse thrillerauteur Steve Hamilton. Die brak na zeventien jaar met zijn uitgeverij, omdat die volgens de schrijver in de promotie te kort zou schieten. Maar inmiddels is een eerder teruggetrokken thriller toch verschenen en komt er zelfs een Nederlandse vertaling uit. 

Geschillen en conflicten tussen auteurs en uitgevers zijn niet ongewoon, zeker niet waar het gaat om marketing en pogingen om publiciteit rond schrijver en boek te genereren. Maar het komt nauwelijks voor dat de schrijver zijn boek afblaast terugtrekt voordat de uitgever de kans krijgt om het op de markt te brengen. Maar voor de Amerikaanse thrillerauteur Steve Hamilton was twee jaar geleden de maat vol. Hij maakte een eind aan een langdurige relatie met zijn uitgeverij St. Martin's Press.

Minotaur Books, een imprint van St. Martin's Press, liet destijds weten van de publicatie van Steve Hamiltons nieuwe thriller The Second Life of Nick Mason af te zien. Volgens de uitgever had zowel de schrijver als de uitgever besloten na een relatie van 'vele jaren ieder zijns weegs' te gaan. Steve Hamilton liet daarop weten dat de verklaring van de uitgever 'misleidend' was. Het was juist de schrijver, tweevoudig winnaar van de Edgar Award, die had besloten om met de uitgever te breken. De reden? Het ontbreken van een publiciteitscampagne om The Second Life of Nick Mason te promoten.

Hamiltons nieuwe boek gaat over de ex-gedetineerde Nick Mason die tegen wil en dank terugkeert in de onderwereld van Chicago. Op basis van de drukproef had het magazine Publishers Weekly al een sterrenrecensie klaar staan. Ook stonden er blurbs (aanprijzingen) op de cover van collega-auteurs als Michael Connelly, Lee Child en Don Winslow. De uitgever had aangekondigd dat er een eerste druk van 75.000 exemplaren zou zijn. Verder zou de uitgever advertenties plaatsen en een landelijke promotietournee voor Hamilton op touw zetten.

Volgens Hamilton waren dit allemaal loze beloften. 'Er was helemaal geen sprake van een landelijke campagne.' De schrijver ging op zoek en vond een nieuwe uitgever, Putnam. The Second Life of Nick Mason kwam alsnog op de markt en kwam onder meer terecht op de bestsellerlijst van de New York Times. De blurbs van Connelly, Child en Winslow bleven overigens op de cover staan.

En die aanprijzingen zijn ook te vinden op de Nederlandse vertaling, getiteld Deal met de duivel, die op 7 juli bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff verschijnt. Daarin introduceert Hamilton zijn held Nick Mason. Deze zit al vijf jaar onschuldig gevangen voor de moord op een DEA-agent, als hem de kans wordt geboden om weer vrij te komen. Hiervoor sluit hij een deal met de meedogenloze crimineel Darius Cole. De enige voorwaarde: als je telefoon gaat neem je op en doe je wat er van je gevraagd wordt. Nick geniet van zijn hervonden vrijheid en probeert de band met zijn ex-vrouw en dochter te herstellen. Maar dan gaat de telefoon en krijgt hij zijn eerste opdracht.

Steve Hamilton debuteerde in 1998 met A cold day in Paradise, de eerste in een serie rond Alex McKnight, een voormalige politieman uit Detroit. In deze reeks volgden nog tien boeken. Ook schreef Hamilton enkele standalone thrillers. Zijn boek The Lock Artist werd vertaald in zeventien talen, waaronder het Japans. 

21 juni 2017

Investering (nieuws, 2017)

'Terecht meer aandacht voor buitenlandse thrillerauteur'



De buitenlandse thrillerauteur wordt hier beter verkocht en krijgt meer aandacht dan zijn Nederlandse collega en dat is terecht. Dat schrijft uitgever en redacteur Gert Jan de Vries op zijn Facebookpagina. De Vries was eerder thrillerrecensent bij NRC Handelsblad en publiceerde onder het pseudoniem Tess Franke enkele thrillers. 


Uitgevers in Nederland wagen zich alleen aan succesvolle buitenlandse boeken, die zich al bewezen hebben in hun oorspronkelijke taal, aldus Gert Jan de Vries. 'Op Nederlandse thrillers zijn uitgevers minder kritisch, met mede tot gevolg dat een flink deel ervan commercieel mislukt. Dat sterkt uitgevers in hun overtuiging dat Nederlandse thrillers niet zo’n beste investering zijn.'

Publiek, critici en media ervaren vervolgens dat de Nederlandse thrillers minder goed zijn dan de buitenlanders en besteden er gaandeweg minder aandacht aan. Gevolg: de verkoop loopt terug en uitgevers zijn nog minder geneigd moeite te doen voor het Nederlandse product.

De Vries ziet geen heil in een nieuwe thrillerprijs die Saskia Noort in het leven wil roepen. 'Publiekelijk spelen met de gedachte dat er een nieuwe prijs komt, heeft Saskia Noort nu al weer weken onder de aandacht gebracht. Goeie PR, dus.' Maar de prijs zal het statusprobleem niet oplossen. 

Wordt verwacht 408

De controle verliezen


Met haar debuut Het stel van hiernaast stond ze vorige week nog op plek 15 in de New York Times bestsellerlijst. En ook in Groot-Brittannië doet de ex-advocaat Shari Lapena het goed. Eind volgende maand ligt de Nederlandse vertaling van haar tweede thriller, Een vreemde in huis, in de winkel.

Ook haar tweede laat zich plaatsen in de categorie domestic noir. Ging haar eersteling nog over het vertrouwen dat je in je buren kunt stellen, in haar opvolger vormt een gevalletje van geheugenverlies en wantrouwen vanuit je naaste omgeving een gevaarlijke combinatie.

Wat als je mogelijk iets verschrikkelijks hebt gedaan en je kunt het je niet herinneren? Je wordt wakker in het ziekenhuis, zonder enig idee hoe je daar beland bent. Ze zeggen dat je een ongeluk had; je verloor de controle over je stuur terwijl je veel te hard reed in een gevaarlijke buitenwijk.

De politie start een intensief onderzoek en gaat ervan uit dat je iets in je schild voerde. Maar je echtgenoot weigert dat te geloven, je beste vriendin twijfelt en zelfs jij kunt niet achterhalen wat er die nacht gebeurd is...

Shari Lapena (1960) was werkzaam als advocaat en docent Engels voor ze begon met het schrijven van romans. Het stel van hiernaast is haar thrillerdebuut en werd verkocht aan 23 landen. Lapena woont in het Canadese Toronto.

19 juni 2017

Hartstochtelijk verzamelaar (nieuws, 2017)

Crimekenner Jan C. Roosendaal overleden



In Amsterdam is vorige maand thrillerexpert Jan C. Roosendaal overleden. Hij was een veelzijdig man: publicist, journalist, schrijver, dichter, musicus en hartstochtelijk verzamelaar. Roosendaal, die 95 jaar werd, was ook een crimekenner bij uitstek. Zo was hij samensteller van het boek Moorden met woorden, waarin interviews met ruim twintig Nederlandstalige thrillerauteurs zijn opgenomen.

Jan C. Roosendaal werd op 23 november 1921 geboren in Deventer, meldt een In Memoriam op de site van de Nederlandse bond van schaakprobleemvrienden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij opgepakt en moest hij dwangarbeid verrichten in Duitse werkkampen. Na omzwervingen in Letland en Rusland kwam hij berooid terug in Nederland. 

Roosendaal, een fervent schaker, overleed op 16 mei jongstleden. Hij heeft tot het eind van zijn leven in zijn huis aan de Overtoom in Amsterdam gewoond. Dat huis was een meer dan overvolle opslagplaats van boeken en tijdschriften. Roosendaal is onder andere werkzaam geweest als schaakredacteur voor Het Vrije Volk, maar ook als redacteur van de Spectrum Encyclopedie.

Hij ontpopte zich ook als dé Nederlandse expert van detectives en misdaadverhalen. In 1976 publiceerde hij het overzichtsboek Misdaad in Holland. In 2000 verscheen onder redactie van Roosendaal, journalist Bert Vuijsje en schrijver Chris Rippen het boek Moorden met woorden. Daarvoor schreef Roosendaal een uitermate lezenswaardig verhaal, Moord achter de duinen, waarin hij in vogelvlucht honderd jaar Nederlandstalige misdaadliteratuur behandelde, van Het succes van den rechercheur van P. Tesselhoff Jr. tot de thrillers van Felix Thijssen en Gerben Hellinga.   


17 juni 2017

Eigen Auteurs Eerst (column, 2017)



Wat is er mis met de Gouden Strop?



(Door Tomas Ross)

Eén ding is mooi meegenomen na die gênante prijsuitreiking, er wordt weer gediscussieerd over de Gouden Strop en de status van de Nederlandstalige thriller. Dat werd de hoogste tijd, het goud allang doublé, de strop vooral een financiële, de status die van een comateuze patiënt.

Opvallend is dat de reacties zich veelal richten op de tv-uitzending. Tenenkrommend, een aanfluiting. Charles den Tex bijvoorbeeld ‘erkent de kritiek op de uitreiking'. Tegelijkertijd prijst hij GNM-voorzitter Peter Römer het graf in vanwege diens inspanningen de uitzending bij RTL onder te brengen. ‘Nooit eerder zo’n podium gehad.’

Dat kun je wel zeggen. Vijf genomineerden als behang voor Esther Verhoef die daar niets anders te zoeken had dan de kijkcijfers op te krikken. Charles vindt de prijs zelf nog levensvatbaar. Ik ken hem als een aimabele, redelijke collega, maar wat moet ik met zijn voorgeschreven ‘medicijn’: ‘Dat we met zijn allen proberen de Gouden Strop weer daar te krijgen waar hij was en waar hij hoort.’ Maar hoe dan, Charles? Waar is ‘daar’, waar was en waar hoort hij dan? Met zo’n arts loop je liever niet mee terug van de intensive care.

Simon de Waal vond het een ‘helder verhaal’. Als iemand ‘helder’ zegt en het niet over het wasgoed heeft, krijg ik het al moeilijk. Simon, net zo’n aimabele collega, is altijd positief, Simon vond de uitzending ook heel leuk, geen onvertogen woord. Een lieverd. (Goed boek trouwens, Nemesis, jammer dat hij er net als de anderen niets over mocht zeggen).

Anderen zijn rigoureuzer en vinden de patiënt terminaal. Tijd voor euthanasie en voor een nieuwe prijs. Saskia Noort grijpt de kans om weer eens haar jarenlange rancune naar de Strop (en het GNM) te ventileren en stelt, altijd bescheiden, de Saskia Noortprijs voor, alvast een voorschotje op haar eigen dood. Peter de Zwaan, ook niet geheel vrij van rancunes, is het er, op de naamgeving na , op zijn eigen cynische manier wel mee eens. Kortom, kindje dood, dan maken we een ander.

Het GNM zwijgt als vanouds in alle talen, idem de CPNB.



Stiefkindje

Alleen Peter Kuijt en Loes den Hollander zoeken het wat dieper en constateren wat ooit de reden was de Strop in het leven te roepen en een jaarlijkse Maand van het Spannende Boek plus geschenkboekje: 'de Nederlandstalige misdaadroman is het stiefkindje van de literatuur.’ Helaas blijkt dat, na een korte opleving, na drie decennia nog steeds het geval. Zoals de aardige Loes schrijft: ‘Het spannende boek heeft opnieuw aan allure en kracht ingeboet.’ Ook de aardige Saskia zoekt het in ‘erkenning van het genre’. Het Nederlandstalige.

Eén van de problemen daarbij is dat de Vlaamse en Nederlandstalige misdaadroman nog altijd wordt overschaduwd door het vertaalde aanbod. Kijk deze spannende dagen in de etalages van de boekwinkels: géén of nauwelijks titels van Nederlandstalige auteurs, laat staan van de genomineerden. Wel Baldacci, Nesbø, French, Hawkins, Cole. In de voorafgaande weken wel advertenties en promotie voor Kepler, Slaughter, Roslund & Helström en Lisa Gardner, niet voor Nolet, Terpstra, Ruijters, Weber en De Waal. Media-aandacht was er vorstelijk voor de buitenlandse auteur van het geschenkboekje, Deon Meyer, niet of nauwelijks voor de genomineerden.

Sowieso een ander groot probleem. Er bestaat vrijwel geen aandacht meer in de media voor Nederlandstalige misdaadromans (ik heb het niet over de talloze sites en blogs met al het gekrakeel van een Poolse landdag). Toonaangevende en invloedrijke tv-programma’s als DWDD schreeuwen om Paula Hawkins, niet om de prijswinnaar van de Gouden Strop. Ik snap de uitgevers wel, en de boekhandelaren, de Grote Buitenlanders verkopen goed, we moeten omzet maken, alle promotie dus op hen. Begrijpelijk op korte termijn, dodelijk zoals blijkt voor de eigen Nederlandstalige auteurs. Een vicieuze cirkel, zo kweek je nooit een Hollandse of Vlaamse Wallander of Grisham. En waarom bloeit het eigen genre dan wel in die buitenlanden, sterker, ook internationaal? Zweden, een taalgebied van 7 miljoen inwoners. IJsland, 400.000, ongeveer de stad Utrecht. Het kán dus wel.

Podium

Ik ben niet van de PVV, maar ik heb geen bezwaar tegen Eigen Volk Eerst, beter Eigen Auteurs Eerst. Zo was het ooit ook afgesproken. In wat toen nog de Maand van het Spannende Boek werd genoemd. Binnen de CPNB zou er voor worden gepleit dat in die ene maand uitsluitend Nederlandstalige thrillers in de etalages en op de leestafel zouden liggen. ‘Koop Hollandse waar.’

Het geschenkboekje diende per definitie door een Vlaming of Nederlander te worden geschreven. Uitreiking van het eerste exemplaar groots gevierd en bij voorkeur op televisie. Ja hoor, dat kon, de eerste, mijn Mode voor Moskou werd zelfs als tv-feuilleton uitgezonden, starring Ischa Meijer. CPNB en NOS. Elke avond vijf minuten voor het Journaal. Een kwestie van geld, zeker maar vooral van connecties. Zeg maar de Peter Römers van toen.

Over een ‘podium’ gesproken. De Strop werd feestelijk in het Rotterdamse Luxor-theater uitgereikt, in het Amsterdamse Amstelhotel, in Frascati. Televisie erbij, tevoren uitgebreide interviews met de genomineerden in NRC Handelsblad en de Volkskrant. De bij het GNM aangesloten leden-journalisten (waar zijn ze gebleven?) garandeerden publiciteit. De meest prominente onder hen deskundige juryleden. Een speciale avond voor genodigden. Fotoshoots van de genomineerden. Dus geen drommen half volwassenen met bestempelde handjes kakelend door de gangen en achterafzaaltjes. Zie de uitreiking van de andere literaire prijzen. Chic, status, allure, publiciteit. Verkoop.

Die tijden lijken helaas voorgoed voorbij.


Schavot 

In de bestsellerlijst van de CPNB deze spannende dagen drie Nederlandse thrillerschrijvers, drie van de 60 auteurs van wie 13 buitenlandse misdaadauteurs. Eén Nederlandse titel, Lieve Mama ook nog eens uit 2015. Geschenkboekje van Deon Meyer, Zuid-Afrikaan. In VN’s Detective & Thrillergids – ooit dé leidraad voor kenners en liefhebbers, nu een vuistdik advertentiemagazine vol meninkjes en sterren - acht pagina's. Deon Meyer, vijf pagina's Daniel Cole van Ragdoll, een Brit, zes pagina’s Sherlock Holmes; geen enkel interview of artikel met of over Nederlandstalige auteurs of de genomineerden. Wel vijf sterren voor acht schrijvers onder wie twee Nederlanders. De jury voorgezeten door een Nederlands auteur, dat dan weer wel, maar daar kun je terecht weer andere vraagtekens bij zetten

Geen feestelijke uitreiking ook namens de CPNB maar als goedmakertje die tien minuten televisie laat op de avond. Een lieve juryvoorzitter die advies kreeg van haar schoonmoeder. Een goedlachse presentator die vraagjes stelde aan een aardige thrillerschrijfster die niet op de shortlist stond. Geen enkel genomineerd boek de week erop in de bestsellerlijst, zelfs niet van de prijswinnaar. Vijf zwijgende auteurs wachtend op het vonnis. Geen podium maar een schavot.

De Zwaan heeft dan ook groot gelijk. Den Hollander net zo hard en ook Noort. We zijn nog steeds het stiefkindje. De Diamanten Kogel (wat een naam!), gesneefd, de Strop allang aan allure ingeboet en met nauwelijks effect, niet qua status, niet qua verkoop. Het mag bekend zijn dat ik het al veel langer roep, hoezeer het me als mede-initiatiefnemer van de prijs, ook aan het hart gaat. Een enkele prijswinnaar heeft er baat bij gehad, in bekendheid, in herdrukken, maar de meesten sappelen verder en méér auteurs konden kennelijk zonder.

Prestige

Den Tex wijt de neergang aan bezuinigingen, dat is gedeeltelijk wáár maar dat zou dan toch ook voor de andere prijzen moeten gelden. Prijzen die nog wél erkenning genieten en effect sorteren. Prijzen die sponsors hebben waar het GNM al jaren mee tobt. Ook dat is een vicieuze cirkel gebleken. Hoe minder prestige, populariteit, free publicity, hoe minder sponsors. Of geen. De Limburgse schrijfster Anya Niewiera pleit ervoor in Brussel aan te kloppen. Tja.

Kuijt meent dat de geldprijs verhoogd moet worden tot 50.000 euro, bijvoorbeeld te betalen door een bierbrouwer. Dat, lieve Peter, is allang geprobeerd. We zijn langs tabaksfabrikanten, autoverkopers, whiskystokers en bijna langs Yab Yum gegaan met de belofte onze helden in het volgende boek Lucky Strike te laten roken, Saab te rijden, Johnny Walker te zuipen en een escortgirl uit de klauwen van de Joegoslavische maffia te redden. Resultaat 0. En waarom? Omdat we, een probleem dat ik nog maar eens herhaal, een klein clubje zijn, al leveren we bijna 100 titels per jaar; een clubje met maar enkele bekende, goedverkopende auteurs; met goedwillende juryleden maar van wie, zoals je terecht opmerkt, steeds vaker de vraag is waar ze te vinden en hoe deskundig ze zijn. Een clubje van wie er veel te vaak dezelfde schrijvers worden genomineerd of de prijs krijgen zodat de buitenwereld, ook al is het ten onrechte, de wenkbrauwen fronst, ondanks alle goedbedoelde initiatieven zoals Hebban Crime of De Spanningsblog.

Is er een oplossing? ‘Hoe brengen we de Strop terug waar hij was, waar hij hoort?’ Tja. Een andere naam? Zou het de HEMA helpen, of Blokker? De enige manier die ik zie is dat ondanks de sombere tijden de grote uitgevers in het genre, net als toen we begonnen, de handen ineen slaan, samen met de CPNB, samen met de boekhandel – zie hierboven – om werkelijk promotie en aandacht aan onze auteurs en hun boeken te geven, al is het maar die paar weken.

Hameren op publiciteit, desnoods betaal je die want dat gebeurt toch ook met de buitenlanders hier. Het geschenkboekje exclusief door een Nederlandstalige auteur te schrijven, advertenties voor de genomineerden van de long- en de shortlist. Ja, dat kost geld maar uitgeven is investeren en waarom die paar weken nou eens niet Karin Slaughter in de abri’s, maar hen? Ik ben ervan overtuigd dat dat vruchten afwerpt en als een vliegwiel de bedding creëert voor meer publiciteit dan die tien minuten. Voor erkenning en status, voor meer verkoop, ook aan de buitenlanden - zie daar - en dus ook voor een prijs die er wel toe doet.

Zo niet, blijf je aan het sterfbed zitten en is het beter de stekker eruit te trekken en, ik herhaal het nog maar, onze betere thrillers - en die zijn er goddank, vaak zelfs stukken beter dan wat ik aan buitenlands aanbod voorbij zie komen - mee te laten draaien in het circus van de andere literaire prijzen. Het is helaas niet anders.

15 juni 2017

Terug bij af (nieuws, 2017)

'Kritiek op uitreiking Gouden Strop is terecht'



De kritiek op de wijze waarop vorige week de Gouden Strop is uitgereikt, is begrijpelijk, terecht en zal ter harte worden genomen. Dat laat thrillerauteur Charles den Tex, in zijn hoedanigheid als voorzitter van de Stichting Gouden Strop weten.

Er werd vorige week fors uitgehaald naar de organisatie rond de Gouden Strop door schrijvers als Loes den Hollander en Saskia Noort. Zij vonden de uitreiking van de prijs in het programma RTL Late Night ondermaats en neerbuigend naar de genomineerden. Er werd nauwelijks aandacht geschonken aan de auteurs en hun boeken. Noort kondigde daarop aan dat ze een nieuwe thrillerprijs in het leven gaat roepen.

Volgens Charles den Tex, (drievoudig winnaar van de prijs), blijft de Gouden Strop de belangrijkste prijs voor Nederlandstalige misdaadromans. 'Het is de bedoeling dat die prijs de waardering voor het genre in het algemeen en de Nederlandse auteurs in het bijzonder helpt vergroten.'

Maar ook deze thrillerprijs heeft niet kunnen ontkomen aan de crisis. De afgelopen paar jaar heeft de prijs te maken met tegenslagen, ook van financiële aard, waardoor er minder mogelijk werd dan de jaren ervoor. 'Sinds de lancering van The Power of Plots in 2007 in de Melkweg zijn we gewend geraakt aan een almaar grotere en meer indrukwekkende entourage voor de prijs en dat heeft grote impact gehad. Het had smoel, het had allure, het genereerde publiciteit en het had een ruim budget.'

The Power of Plots werd opgevolgd door de Avond van het Spannende Boek die op wisselende locaties in Amsterdam werd georganiseerd. Den Tex: 'Drijvende kracht achter The Power of Plots en de Avond van het Spannende Boek was de samenwerking met de CPNB, die oorspronkelijk van plan was een heus thrillerfestival op te tuigen. Langzaam maar zeker werden de gevolgen van de recessie ook voor de Gouden Strop voelbaar en toen enige tijd geleden bekend werd dat er domweg geen budget meer was voor een feestelijke avond, was de Gouden Strop opeens terug bij af. Er was budget voor de prijs (tienduizend euro) en het beeldje, maar verder leken we te moeten volstaan met een persbericht een besloten borrel.

Podium

Volgens Den Tex is het aan de inspanningen van GNM-voorzitter Peter Römer te danken dat er dit jaar nog een afspraak kon worden gemaakt met RTL Late Night om de uitreiking van de Gouden Strop 2017 in elk geval een podium te geven. 'Laten we eerlijk zijn, een podium zoals de Gouden Strop nog nooit in de media heeft gehad. Dat was een geweldige en zeer alerte actie van Peter Römer, anders was er niets geweest.'

De CPNB probeert op haar beurt actief een nieuwe sponsor te interesseren in het steunen van de Gouden Strop en de Nederlandstalige misdaadroman. De boekpromotor onderzoekt mogelijkheden om eventueel samen met een 'print-medium'  (vermoedelijk is dat het AD) aandacht voor het spannende boek te genereren.

Den Tex: 'Met dit in het hoofd zeg ik nogmaals: de kritiek is terecht. We zijn teruggeworpen en we moeten proberen de positie die we hadden opnieuw te claimen voor de toekomst.' De Stichting Gouden Strop evalueert nog met RTL of de uitreiking van de Gouden Strop een eenmalige actie was of dat de commerciële zender ook de komende jaren met deze prijs verder wil. 'Dergelijke afspraken zijn moeilijk te maken maar daar wordt wel degelijk aan gewerkt.'

Een nieuwe prijs in het leven roepen, is natuurlijk een mogelijkheid, stelt Den Tex. 'Maar elke prijs zal worden geconfronteerd met dezelfde problemen van continuïteit en financiering. Persoonlijk zou ik veel liever zien dat we onze energie niet versnipperen en dat we met zijn allen proberen de Gouden Strop weer daar te krijgen waar hij was en waar hij hoort. Het is een prijs met een mooie historie, het is een prijs die bekend is en waar veel mensen op letten en het is een prijs die onafhankelijk is. Vooral dat laatste is een groot goed.'

14 juni 2017

Neergedaald stof (nieuws, 2017)

Winnen van Gouden Strop betaalt zich (nog) niet uit

Nog dezelfde avond dat Felix Weber de Gouden Strop won met zijn boek Tot stof kreeg de drukkerij van zijn uitgever opdracht een nieuwe oplage af te leveren. Maar de bekroning met de thrillerprijs zien we een week later niet terug in de Bestseller60.

Esther Verhoef vertelde vorige week in het programma RTL Late Night aan Humberto Tan dat haar boek Lieve mama na het winnen van de Gouden Strop weer in de bestsellerlijst te vinden was. Dat klopt, aldus de factcheckers van De Spanningsblog. Sterker nog, haar thriller stipte toen nog even de toptien aan. |En: het boek staat deze week opnieuw in de CPNB-lijst en telt sinds het verschijnen in 2015 nu al 64 Bestseller60-noteringen.

Hoe anders vergaat het Felix Weber, de winnaar van de Strop van 2017. Zijn Tot stof komt - een week na de weinig glamoureuze uitreiking - niet in de Bestseller60 voor. Wat niet is, kan wellicht nog komen, maar Weber (pseudoniem van Gauke Andriesse) zal zich het minimale effect van zijn eerste Gouden Strop nog wel herinneren. Toen Andriesse nog onder eigen naam publiceerde, won hij in 2011 de Gouden Strop met De handen van Kalman Teller. Dat boek haalde nimmer de CPNB-hitparade.

Andriesse is overigens niet de enige laureaat die dit overkomt. Kent u Jo Claes nog? Deze Vlaming mocht in 2015 de prijs in ontvangst nemen voor zijn thriller De mythe van Methusalem. U raadt het al: geen notering in de Bestseller60. Donald Nolet, die een jaar eerder zowel de Schaduwprijs als de Gouden Strop won, scoorde wel, zij het bescheiden. Zijn winnende boek, Versleuteld, stond vier weken in de Bestseller60, de hoogste positie was 22.

Dat we nu middenin de Spannende Boeken Weken zitten, merk je overigens wel. De dorst, de nieuwste thriller van het Noorse schrijfkanon Jo Nesbø, komt binnen op nummer 1 van de Bestseller 60. Naast het boek van Nesbø staan er nog zeker vijftien andere spannende boeken in de hitparade.  

Bottenoorlog (nieuws, 2017)

'Nieuw' boek van Crichton in aantocht



Een kleine negen jaar diens overlijden verschijnt deze zomer een nieuw boek van de Amerikaanse schrijver Michael Crichton. Het gaat om Drakentand, waarin de Bottenoorlog centraal staat. 

Het nieuwe boek, dat op 7 juli bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff verschijnt, verhaalt over de beruchte rivaliteit tussen de twee paleontologen Edward Drinker Cope (1840-1897) en Othniel Charles Marsh (1831-1899) tijdens een intense jacht op fossielen in het westen van Amerika in 1878. De strijd die de twee uitvochten staat bekend als de Bone Wars (Bottenoorlog). Ondertussen hebben de twee ook rekening te houden met indianenstammen die het gebied beheersen.

Crichton voert ook een fictief karakter ten tonele, William Johnson genaamd, die eerst voor de ene fossielenjager en dan voor de andere werkt en ondertussen ontdekkingen doet van historische proporties. Uiteindelijk groeit hij uit tot een Crichton-achtige held.

Het is aan de weduwe van de schrijver, Sherri Crichton, te danken dat er weer een nieuw avontuur op de markt komt. Met haar bedrijf CrichtonSun heeft ze de Michael Crichton Archives in het leven geroepen. Tijdens het grasduinen in de archieven stuitte ze op het manuscript van Dragon Teeth. ‘Ik was onmiddellijk gefascineerd', liet ze eerder weten. 'Het verhaal heeft Michaels stem, etaleert diens liefde voor historie, onderzoek en wetenschap. Dragon Teeth was duidelijk een belangrijk boek voor Michael.’

Michael Crichton (1942) overleed in 2008 aan de gevolgen van kanker. Hij verwierf bekendheid als de schrijver en regisseur van kaskrakers als ER, Jurassic Park, Disclosure en Prooi. Eerder werden postuum twee boeken van de bestsellerauteur gepubliceerd: Pirate Latitudes (2010) en Micro (2012).

Judas is populair (nieuws, 2017)

Hollandse thriller gewild in bibliotheek


De Nederlandse misdaadschrijvers mogen dan en masse klagen dat ze er niet toe doen, in de bibliotheken zijn ze wel de bom. Van de zestig meest  uitgeleende spannende boeken zijn 35 titels oorspronkelijk Nederlandstalig. Dat blijkt uit cijfers van de Stichting CPNB.

Vooral de vrouwelijke auteurs zijn populair. Loes den Hollander staat met 8 titels in de lijst, Linda van Rijn (pseudoniem van een broodschrijver, we moeten maar aannemen dat deze auteur een vrouw is) volgt met 5 boeken. En ook Saskia Noort (3), Marion Pauw (2), Esther Verhoef (2) en Simone van der Vlugt (2) hebben hoge notities. Noorts Huidpijn werd overigens het meest uitgeleend. Het vrouwelijke pseudoniem Suzanne Vermeer (destijds bedacht door thrillerschrijver Paul Goeken) is na Loes den Hollander het meest populair in de lijst.

Het boek Judas van Astrid Holleeder, dat in 2016 door uitgeverij Lebowski via een uitgekiende pr-campagne op de markt is gebracht, is de bestverkochte titel in de Top 60 van Bestverkochte Spannende Boeken, die elk jaar in juni wordt geopenbaard. Judas was al het bestverkochte boek in de CPNB Top 100 over 2016. Op de tweede plaats staat Huidpijn van Saskia Noort en Karin Slaughter volgt op 3 met Verborgen.

Uitgeverijen boeken volgens de CPNB succes met oorspronkelijk Nederlandstalige thrillers. Van de zestig titels zijn er 22 van Hollandse bodem. Vorig jaar waren dat er vijftien.

Het spannende boek doet het goed, in ieder geval niet zo slecht als een paar jaar geleden. De omzet van Nederlandstalige spannende boeken (in print) nam vorig jaar met 10 procent toe, de afzet met 11 procent. Inclusief de verkoop van e-books in dit genre stegen de verkochte exemplaren zelfs met 13 procent. Een derde van alle verkochte e-books is een spannend boek.

Bron: CPNB

13 juni 2017

Schrijvende rijkaards (nieuws, 2017)

Patterson en Rowling in toptien meestverdienende beroemdheden




De Amerikaanse thrillerauteur James Patterson en zijn Schotse collega J.K. Rowling staan in de toptien van 's werelds meestverdienende beroemdheden, zo meldt Forbes magazine. Zij zijn de enige schrijvers in het rijtje, dat wordt gedomineerd door musici, atleten en presentatoren.


Het zakentijdschrift heeft berekend dat J.K. Rowling vorig jaar 95 miljoen dollar verdiende aan de tekst van het toneelstuk Harry Potter and the Cursed Child. Het script werd het bestverkopende boek van 2016 met wereldwijd 4,4 miljoen verkochte exemplaren. Rowlings bankrekening werd ook gespekt door het succes van de fantasyfilm Fantastic Beasts and Where to Find Them, geschreven door Rowling en gebaseerd op het gelijknamige boek. De film bracht 800 miljoen dollar in het laatje.

Rowling staat op plek nummer 3 in de toptien, terwijl James Patterson zich tevreden moet stellen met plaats 9. De thrillerschrijver wordt gesandwicht door de band Coldplay en de Amerikaanse basketballer LeBron James. Volgens Forbes verdiende Patterson 87 miljoen dollar in 2016. In de VS alleen al verkocht de auteur 9,5 miljoen boeken, bovendien mocht hij een bedrag met zeven cijfers voor de komma tegemoet zien als voorschot op zijn thriller met co-auteur en oud-president Bill Clinton.

De Forbes-lijst wordt aangevoerd door platenproducer en rapper Sean Combs (130 miljoen dollar), beter bekend als Diddy. Hij wordt gevolgd door zangeres Beyoncé, J.K. Rowling, muzikant Drake en voetballer Ronaldo.

Bron: Forbes.com