19 september 2017

Ken Follett (interview, 2017)

Ken Follett in de tuin van The Old Palace in Hatfield. Foto: Olivier Favre


'Lezen maakt een beter mens van je'


In deze tijd van ultrasnelle nieuwsconsumptie voltooit de Britse bestsellerauteur Ken Follett zijn trilogie over het stadje Kingsbridge met een baksteen van een boek. Het eeuwige vuur is een historische roman en een thriller ineen vol intriges, zeeslagen, religieuze twisten én seks. 'Dit boek zal je bijblijven.'

(Door Peter Kuijt)


HATFIELD – Ken Follett ontvangt in The Old Palace in Hatfield, even ten noorden van Londen. Een ranke gestalte, gedistingeerd grijze haardos boven een zwart brilmontuur. Zijn donkere pak verruilt de 68-jarige oud-journalist over een paar uur voor jeans en een makkelijk shirt. Dan wacht er een optreden met zijn band Damn Right I Got The Blues.

De locatie voor het gesprek is niet toevallig gekozen. In dit kasteel bracht de protestantse Queen Elizabeth I (1533-1603) een aantal jaren van haar leven door. Ned Willard, de held in Folletts boek, werkte als spion voor de in die tijd betrekkelijk tolerante vorstin. Voor het eerst konden mensen zowel protestant als katholiek zijn. De paus moest niets van haar hebben. Regelmatig werden er aanslagen op het leven van de vorstin beraamd en Willard moest die zien te verijdelen. Follett gidst de lezer door roerige tijden vol geweld, slavenhandel, de massamoord op Hugenoten in Parijs, de nederlaag van de Spaanse Armada en de verijdelde aanslag door Guy Fawkes op het Hogerhuis.

Met Het eeuwige vuur voltooit Follett zijn trilogie over het fictieve Engelse stadje Kingsbridge, waarvan in 1989 het eerste deel De kathedraal werd gepubliceerd en direct een succes werd. In 2007 volgt Brug naar de hemel en nu, na slechts tien jaar, is er het magistrale slot.

- Vanwaar die ‘haast’?
Ken Follett: 'Ik wilde al jaren een boek schrijven over het werk van spionnen en geheim agenten tijdens de regeerperiode van Elizabeth I. Ik had ergens gelezen dat zij de eerste geheime dienst in Engeland had opgericht. Toen ik bezig was met schrijven, dacht ik: waarom begin ik het verhaal niet in Kingsbridge? Ik kon die plaats symbool laten zijn voor Engeland in die dagen. De veranderingen die de stad onderging in de twaalfde, veertiende en zestiende eeuw, voltrokken zich in het hele land. Kingsbridge is Engeland in het klein. Het zal herkenbaar zijn voor de mensen die de eerdere boeken hebben gelezen. Zij kunnen dan ontdekken wat en hoeveel er in die eeuwen is veranderd.'


- In deze tijd hebben we slechts aandacht voor kort nieuws, berichten van maximaal 140 tekens, soms volstaan krantenkoppen alleen al. Is dit wel een goed moment om een boek van een kleine 900 pagina’s te publiceren?

'Dat hangt van het boek af. Als het boek goed is, dan willen lezers juist dat-ie flink dik is. Dan willen ze niet stoppen. Ik heb al met mijn eerdere boeken bewezen dat lezers – ook de jongere - niet alleen maar een korte aandachtsspanne hebben. Dit boek lees je in drie, vier weken uit en het zal je bijblijven.'

'Na de zaterdag kwam ook de zondag er nog bij.' Foto: Olivier Favre
- Het boek gaat over vrijheid van religie, een uiterst actueel thema. Waarom koos u hiervoor?
'De meeste van mijn boeken gaan over mensen die strijden voor vrijheid. Of het nu gaat om mijnwerkers in Wales, Russische arbeiders, Joden, Afro-Amerikanen. Het vrijheidsthema raakt mij het meest. En de eerste vrijheid is die van godsdienst. Die komt nog voor vrijheid van meningsuiting of het recht om te stemmen. Het is fundamenteel, het gaat om wat je gelooft. Niemand hoort je te vertellen wat je moet geloven.'
'Ik heb ook een bloedhekel aan mensen die denken dat zij autoriteit over mij hebben. Altijd al gehad. Daarom waren mijn jaren op school ook een uitdaging voor me. Een pestkop wekt bij mij woede op. En ik sympathiseer met karakters die het opnemen tegen tirannie.'

- Ned Willard verzucht op een gegeven moment: ‘Komt er ooit een tijd waarin mensen van verschillende geloven elkaar niet naar het leven staan?’ Wat denkt u?
'Ik weet het niet. Het is helaas nog niet zo ver. Maar eens zal het er van komen. Toch? Het was ook een van de redenen om dit te schrijven. Het lezen van boeken helpt je de gevoelens van andere mensen te begrijpen. Lezen bevordert tolerantie, denk ik. Het maakt een beter mens van je.'

- Kunt u iets vertellen over de research die u voor dit boek deed?
'Er was natuurlijk niemand uit die tijd die ik kon interviewen. Dus ik was aangewezen op schriftelijke bronnen.Voor mijn onderzoek heb ik 228 boeken geraadpleegd. Ik wilde weten hoeveel kilometer een paard in een dag kon afleggen. Hoe zagen wapens eruit in de zestiende eeuw? Was de vork toen al uitgevonden? Ik bezocht ook huizen en kastelen die in die periode waren gebouwd, bestudeerde zestiende-eeuwse kleding in het London Museum en ging een paar keer naar de National Portrait Gallery in Londen om de gezichten van onder anderen Queen Elizabeth en Francis Drake te bestuderen.'
'Daarnaast heb ik alle locaties die in het boek voorkomen, bezocht. Ik ging naar Schotland om Loch Leven te bekijken, de gevangenis waaruit Queen Mary van Schotland ontsnapte, bezocht Antwerpen, destijds het financiële hart van de westerse wereld en Sevilla, toen de rijkste stad van Spanje. En Parijs, waar aanslagen op Elizabeth werden beraamd,  sloeg ik evenmin over.'

- In Het eeuwige vuur komen enkele historische personages voor. Wie bewondert u het meest?
'Drie leiders in de zestiende eeuw waren voorstander van religieuze tolerantie. Wat opvalt is dat zij allen vrouw waren: Queen Elizabeth I, Catharina de' Medici, die toen koning van Frankrijk was en Margaretha van Parma, landvoogdes van de Nederlanden. In tijden van meedogenloos fanatisme probeerde ieder van hen bevolkingsgroepen met verschillende geloofsovertuigingen zover te krijgen dat ze in vrede leefden. Ik bewonder hun moed, idealisme en volharding.' 

- Hoe lang heeft u over het schrijven van Het eeuwige vuur gedaan?'Het gehele project nam drie jaar en drie maanden in beslag. Na twee jaar had ik pas 200 pagina's en ik voelde een lichtelijke crisis aankomen. Het enige wat je dan als schrijver kunt doen, is meer uren werken. Dus begon ik op zaterdag te werken en kwam de zondag er later ook nog bij. Met honderdduizend worden heb je wel een thriller geschreven. Maar na 100.000 woorden van De kathedraal was ik nog maar een kwartet opgeschoten.'

- U heeft 160 miljoen boeken verkocht. Voor het geld hoeft u het niet meer te doen. Vanwaar die drang tot schrijven?
'Het is te leuk om te doen, waarom zou ik stoppen? Een andere wereld creëren en die zo realistisch mogelijk maken. Waarin mensen zich kunnen verliezen. Dat is immens bevredigend.'


The Old Palace in Hatfield. Foto: Peter Kuijt

Ken Follett - Het eeuwige vuur. Uitgeverij Boekerij, 860 pag. Een kortere versie van dit interview stond zaterdag 19 september 2017 in het AD.

17 september 2017

Mooie zinnetjes (column, 2017)


Rommelmarktlezers


(Door Peter de Zwaan)

De boeken- en rommelmarkten zijn voorbij. De kleedjes liggen weer op de vliering onder de miljoen Donald Ducks, de 200.000 Suske en Wiskes en de 53.712 Kameleons. Ze blijven er tot de volgende zomer: nieuwe markten, nieuwe kansen.

Lezers die geen bezwaar hebben tegen ezelsoren, onbegrijpelijke aantekeningen en hier en daar een scheur kunnen beduimeld lezen tot ver in de herfst. In tussentijd kopen ze niets van de nieuwe oogst. Je zou zeggen: een beetje uitgever wacht een maand of drie met het uitbrengen van boeken, eerst moet de oude meuk zijn weggelezen.

Dit jaar kunnen ze misschien beter wachten tot tegen de kerst, want de herlezers zijn gegarandeerd ook niet allemaal klaar.

Herlezers? Ja, de groep die bijna altijd hardnekkig wordt genegeerd, maar die een paar maanden geleden werd gesterkt door een oproep in een landelijk dagblad. ‘Niets heerlijker dan je favoriete boek voor de zoveelste keer lezen, toch?’

Jawel. Toch.

Mijn favoriet is Gavin Lyall, en je moet knap oud zijn om zijn naam te kennen. Ik heb in geen jaren een boek van hem op een rommelmarkt aangetroffen en dat verbaast me niets. Wie werk van hem heeft, staat het pas af na zijn dood.

Van Trevanian zie je af en toe iets, net als van Hammett, Chandler en Robert Parker. Je herleest hun boeken niet om het verhaal, dat ken je langzamerhand wel. Je herleest ze om de mooie zinnetjes, een dialoog die perfect is, de sfeer, de verrassende plotwendingen. En om het oproepen van het plezier dat je vroeger had, natuurlijk, herlezen is een vorm van nostalgie.

Eigenlijk zouden boeken niet kort nadat ze in de winkels liggen gerecenseerd moeten worden. Een recensent moet een boek lezen, wegleggen, opnieuw lezen, wegleggen. Als hij een boek voor de derde keer ter hand wil nemen is het een voltreffer. Leest hij de tweede keer met toenemende weerzin dan is het aan hem niet besteed; wat allerminst wil zeggen dat het een slecht boek is, maar kom daar maar eens mee aan bij een recensent.

De ware herlezer houdt niet middenin een reeks boeken van een favoriete schrijver op. Hij gaat door tot het laatste deel weer in de kast staat.

Een paar maanden geleden begon ik aan de Matt Helm-reeks van Donald Hamilton. Een beetje gedateerd zijn ze wel, ik geef het toe. Maar als je bijna een halve eeuw geleden zo schreef dat je boeken nu nog uitstekend mee kunnen dan had je het vak in de vingers.

Ik denk dat ik tot de winter met Matt Helm bezig ben. Intussen groeit de stapel boeken waarover mijn vrouw zegt: ‘Moet je toch eens proberen.’

Ze houdt niet van zeurkonterij (vijf pagina’s doen over iets wat in twintig regels kan) dus die boeken lonken. Waardoor ik, dat weet ik nu al, pas na de jaarwisseling toe kom aan een boek dat ik helemaal in mijn eentje heb uitgezocht.

Een tijdje geleden hoorde ik dat het met de verkoop van nieuwe boeken in januari soms verbazend goed kan gaan, maar dat uitgevers niet begrepen hoe dat kan. Ik wel dus, door rommelmarktkopers en herlezers.

Deze column is ook te lezen op www.peterdezwaan.nl 



Peter de Zwaan

13 september 2017

Gezwicht (nieuws, 2017)

Vlamingen gevoelig voor spoilerstunt


Al ruim een maand staat de thriller Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough op nummer één in de Top Tien van de Standaard Boekhandel in Vlaanderen. Dat heeft te maken met een promotiestunt: op de eerste pagina van het boek krijgen de lezers een geheimhoudingsverklaring voorgeschoteld.

De uitgever gebiedt de lezer te erkennen dat de inhoud van het boek het exclusieve eigendom is van de auteur; hij belooft ook het einde van het boek geheim te houden voor wie het boek niet gelezen heeft en alleen in verhullende termen naar het einde van het boek te verwijzen. Om toch heisa te veroor­zaken, suggereert de uitgever de ­hashtag #WTFthatending.

Die clausule stond niet in de originele versie maar was een idee van de Nederlandse uitgeverij The House of Books, die de lezer extra wilde prikkelen. Dat is in Vlaanderen zeker gelukt. Daarbuiten bezet de eerste thriller van de Britse nergens de koppositie.

In Nederland kregen recensenten een mail van de uitgeverij waarop in dikke letters GEHEIMHOUDINGSVERKLARING stond. Die mail wekt gaandeweg weerzin wanneer de ontvanger voorwaarden dient te accepteren. Hij verplicht zich tot het bekijken van een halve minuut durend onscherp YouTube-filmpje waarin Sarah Pinborough tot hem spreekt. Hij mag niets over het einde van het boek naar buiten brengen en moet erkennen dat de teksten en de plot strikt vertrouwelijk zijn.

Wat de straf behelst als de voorwaarden toch worden geschonden, wordt niet gemeld. Een recensie in The Guardian bood echter uitkomst. Ook deze krant kreeg van de uitgever op het hart gedrukt toch maar niets van het einde weg te geven, maar zag kans in grote lijnen het verhaal van Wat jij niet ziet uit de doeken te doen. We hebben te maken met een thriller van het type 'domestic noir', dat wordt verteld vanuit twee perspectieven. De ene is van de alleenstaande moeder Louise. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk.

The Guardian geeft in de recensies geen spoilers weg. De krant constateert dat het verhaal behoorlijk griezelig is en ook een totaal onverwachte weg inslaat. Een aantal wendingen later noemt de krant de thriller een 'total wrong-footer', eentje die de lezer op het verkeerde been zet en verbijsterd achterlaat. De hashtag WTFthatending doet zijn naam eer aan, aldus de recensent.

Bron: De Standaard, The Guardian

Tipje van de sluier (nieuws, 2017)

De eerste zinnen van Oorsprong


Zo'n drie weken voor de publicatie van Oorsprong, de nieuwe, geheide bestseller van Dan Brown, heeft uitgeverij Luitingh-Sijthoff de proloog en het eerste hoofdstuk van het boek vrijgegeven. 

Origin (Oorsprong dus in Nederlandse vertaling) verschijnt wereldwijd op 3 oktober. Dit keer staat Spanje centraal in de nieuwe thriller en dan vooral de steden Barcelona, Bilbao, Sevilla en Valencia. In Oorsprong komt Dan Browns protagonist Robert Langdon voor de vijfde keer in lastige en levensbedreigende situaties terecht. Ook in dit verhaal draait het om codes, wetenschap, religie, geschiedenis, kunst en architectuur.

In het Guggenheim Museum in Bilbao is Robert Langdon aanwezig bij de bekendmaking van een ontdekking die de wetenschap voor altijd zal veranderen. Gastheer van die avond is een oude bekende van Langdon; Edmond Kirsch, een veertigjarige techmagnaat wier uitvindingen en voorspellingen hem in een controversieel figuur hebben veranderd. Ook dit keer is zijn bekendmaking geen uitzondering: het is een wetenschappelijke doorbraak die de fundamenten van het menselijke bestaan op zijn grondvesten laat schudden.

Maar de avond komt onder hoogspanning te staan. Robert Langdon moet vluchten voor zijn leven samen met de directeur van het museum, Ambra Vidal. Ze nemen de wijk naar Barcelona waar een cryptisch raadsel het geheim van Kirsch zal ontrafelen.
De link naar het leesfragment vind je hier

12 september 2017

In de stoffige staten (nieuws, 2017)

American Assassin te lezen en te zien

Op 12 oktober gaat de film American Assassin in de Nederlandse bioscopen in première. De film is gebaseerd op de gelijknamige thriller, eind vorige maand in Nederlandse vertaling verschenen, van New York Times-bestsellerauteur Vince Flynn.

Vince Flynn schreef en publiceerde American Assassin al in 2010 en maakt deel uit van de serie rond contraterrorismespecialist Mitch Rapp. Na twee decennia politiek falen staan de Verenigde Staten en de CIA er slecht voor. De Operations Director van de inlichtingendienst, Koude Oorlogveteraan Thomas Stansfield, weet dat hij zich moet voorbereiden op de volgende oorlog: de strijd tussen de Verenigde Staten en islamitische jihadisten. Hij geeft zijn opvolger Irene Kennedy en zijn beste vriend Stan Hurley de missie om een geheime groep clandestiene 'operatives' op te richten. Agenten die in het diepste geheim opereren. Een van hen is Mitch Rapp.

Zes maanden word het uiterste van Rapp gevergd tijdens een training die zo intens is dat hij er bijna aan ten onder gaat. Gehard door deze elite-opleiding is hij er klaar voor om zijn vijanden uit te schakelen. Hij begint in Istanboel, waar de wapenhandelaar die de explosieven voor de aanslag verkocht zijn eerste doelwit is. Daarna trekken hij en zijn team door Europa waar ze de ene na de andere terrorist zonder genade uitschakelen. In de stoffige straten van Beiroet bereikt het verhaal zijn hoogtepunt als Rapp zich plotseling in de rol van gejaagde ziet. Hij zal zijn training en vaardigheden tot het uiterste moeten inzetten als hij wil overleven in deze door oorlog geteisterde stad.

Vincent 'Vince' Flynn (1966) was naast thrillerauteur adviseur van de televisieserie 24. Hij bewaakte de verhaallijnen van het vijfde seizoen van de reeks. Flynn stierf op 19 juni 2013 op 47-jarige leeftijd na een drie jaar durend gevecht tegen prostaatkanker. De Mitch Rapp-reeks werd na de dood van Flynn voortgezet door Kyle Mills.

Een van Flynns vaste lezers was oud-president George W. Bush, die Flynn af en toe 'een beetje te nauwkeurig' noemde omdat zijn boeken vaak een waarheidsgetrouwe weergave gaven van CIA-operaties over de hele wereld. Flynn mocht een keer meerijden in Bush' limousine vanaf Andrews Air Force Base. Onderweg werd hij door de toenmalige president aan een kruisverhoor onderworpen: Bush wilde koste wat kost te weten komen waar Flynn zijn informatie vandaan haalde. 'Ik begon te stotteren', herinnerde Flynn zich later.

Zijn thriller Memorial Day uit 2004 beschrijft een operatie die veel gelijkenissen vertoont met die waarbij in 2011 Osama bin Laden werd gedood. Zijn thrillers waren ook leesstof voor de geheime dienst om te onderzoeken of er ergens tekortkomingen waren in de beveiliging. Flynn was zelf ook verbaasd over zijn 'helderziendheid'. 'Maar het enige wat ik deed was de puntjes met elkaar verbinden. Ik keek naar wat er gaande was in de wereld.'

Flynn werkte in het onroerend goed, toen hij ruim twintig jaar geleden fanatiek begon te lezen in een poging zijn dyslexie de baas te worden. Hij raakte verslingerd aan spionageromans en besloot er zelf een te schrijven. Zijn debuut Term Limits bracht hij in 1997 in eigen beheer uit, nadat Flynn van uitgevers zestig afwijzingsbrieven had gekregen. Na het succes van zijn eersteling meldde zich een literair agent bij hem.

De trailer:



11 september 2017

Oplichters en opportunisten (nieuws, 2017)

Denise Mina wint weer eens een prijs


Op de schoorsteenmantel van Denise Mina staat al een respectabel aantal thrillerprijzen, waaronder de John Creasy Dagger, de Martin Beck Award en - twee keer - de Theakston's Old Peculier Crime Novel of the Year Award. Ze is opgenomen in de Hall of Fame van de Crime Writers' Association. En afgelopen weekend kwam er weer een trofee bij.

Denise Mina won de McIlvanney Prize voor de Schotse misdaadroman van het jaar. Haar boek The long drop werd als beste beoordeeld van een vijftal thrillers. Ze versloeg daarmee collega-auteurs Val McDermid, Craig Russell, Craig Robertson en Jay Stringer

De trofee, in het leven geroepen ter herinnering aan schrijver William McIlvanney, levert Mina een cheque op van duizend Britse ponden. Denise Mina is de eerste vrouwelijke auteur die met deze prijs wordt bekroond.

Haar boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen rond seriemoordenaar Peter Manuel, die in de jaren 50 dood en verderf zaaide. Jurylid Lee Randall zei over het winnende boek: 'The long drop brengt ons terug naar een duister en grimmig Glasgow en schetst een beeld van een deel van de maatschappij waar kroegen worden bevolkt door oplichters en opportunisten. Ze doet ook verslag van hetgeen gebeurt in de rechtszaal, waar Manuel optrad als zijn eigen advocaat en waar hordes vrouwen samenkwamen om getuige te zijn van het drama. Wat mij betreft is het een van de boeken van 2017 - in elk genre.'

Bron: BBC

Om in te lijsten (nieuws, 2017)

Recensent stort zich op thriller

In 2003 zat AD-recensent Elvin Post nog in de jury van de Gouden Strop om een jaar later, als jongste winnaar en eerste debutant, deze felbegeerde thrillerprijs in de wacht te slepen met Groene vrijdag. Het is heel goed mogelijk dat de geschiedenis zich gaat herhalen. Jurylid en Hebban-redacteur Soraya Vink zette afgelopen week haar handtekening onder een contract voor het schrijven van een spannende roman.

Vink tekende bij uitgeverij Harper Collins Holland. 'Een dag om in te lijsten', liet ze via Twitter weten. Wanneer haar boek verschijnt, is niet bekend.

Mocht de nu net 25-jarige Soraya Vink snel haar manuscript afronden en komend jaar al publiceren, dan maakt ze kans om het record van Post als jongste debutant te breken. Post was dertig toen hij in de prijzen viel.

Vink werkt sinds februari 2015 als redacteur bij de website Hebban, die zich afficheert als de grootste lezerscommunity van Nederland en Vlaanderen. Ze studeerde Spaanse Taal en Cultuur, gevolgd door de master Educatie en Communicatie waar ze haar eerstegraads lesbevoegdheid voor docente Spaans behaalde. Ze gaf Spaanse les op verschillende middelbare scholen waar ze haar liefde voor Spaanse literatuur met leerlingen deelde.

Overigens zijn Post en Vink niet de enige recensenten die zich na het schrijven van besprekingen op het schrijven van thrillers hebben gestort. Ook René Appel is begonnen als bespreker van misdaadromans. Hij deed dat voor NRC Handelsblad. Zijn eerste thriller, Handicap, verscheen in 1987. Nadien volgden vele thrillers. Appel werd meerdere malen genomineerd voor de Gouden Strop en won die prijs tweemaal.

Demonische fratsenmaker (nieuws, 2017)

Het breekt records

De verfilming van It, naar het gelijknamige boek van Stephen King is in Nederland niet onopgemerkt gebleven. De film trekt in Nederland overal volle zalen. It noteerde in het eerste weekend 138.000 bezoekers. Daarmee is het de beste opening voor een horrorfilm ooit in Nederland.

Het oude record stond op naam van de film Sint van Dick Maas, die in het openingsweekend 88.000 bezoekers trok.

It vertelt over een demonische clown die kinderen lokt in een Amerikaanse stadje. Het is de tweede verfilming van het bekende verhaal; in 1990 verscheen er al een miniserie naar het boek. Het is de bedoeling dat het tweede deel over een paar jaar in de bioscopen verschijnt.

In de Verenigde Staten brak It het afgelopen weekend ook al een aantal records. Of president Donald Trump heeft gekeken, is niet bekend. Schrijver en criticaster King heeft het staatshoofd verboden naar deze film te gaan.

Wordt verwacht 413 (nieuws, 2017)

Zonder rechtszaak achter de tralies



Bij uitgeverij HarperCollins Holland wordt gewerkt aan de publicatie van Een plek om te vergeten, een nieuwe thriller van de Amerikaanse arts John Burley. Van zijn hand verscheen al eerder de thriller Langzaam, sterf langzaam in Nederlandse vertaling.

Volgens de uitgeverij laat Burley in zijn thriller die op 10 oktober verschijnt de manifestatie van psychische ziekten 'op onnavolgbare wijze' zien. Hoofdpersoon is dr. Lise Shields. Zij weet dat veel van haar patiënten de forensisch-psychiatrische kliniek waar ze werkt nooit meer zullen verlaten. Daar zorgen zij en haar hechte team van collega-psychiaters wel voor.

Maar de laatste tijd gebeuren er vreemde dingen: een gevangene wordt zonder rechtszaak of diagnose opgesloten; ze krijgt een mysterieuze nieuwe patiënt; en het lijkt net alsof ze achtervolgd wordt. Of heeft de gekte die haar patiënten gevangen houdt haar ook te pakken gekregen?

John Burley werd geboren in Baltimore, Maryland en groeide op in de buurt van Chesapeake Bay. Hij was twaalf jaar werkzaam als brandweerman en paramedicus voor hij geneeskunde ging studeren. Hij keerde terug naar Baltimore waar hij een traumacentrum aan de universiteit van Maryland opzette. Daarna verhuisde Burley naar Californië, waar hij aan zijn eerste thriller begon te werken. Dat debuut, The Absence of Mercy (Langzaam, sterf langzaam), werd bekroond met de National Black Ribbon Award, de prijs voor een auteur die 'een nieuwe, frisse stem' aan het thrillergenre toevoegt. Zijn derde thriller The Quiet Child is zojuist verschenen.

08 september 2017

Signalen (nieuws, 2017)



John le Carré ziet 'giftige' parallellen tussen Trump en opkomst fascisme in jaren 30


De Britse thrillerschrijver John le Carré signaleert 'giftige' overeenkomsten tussen de opkomst van Donald Trump en die van het fascisme in de jaren 30. Tijdens een zeldzame openbare bijeenkomst in de Royal Festival Hall in Londen, sprak de 85-jarige auteur en oud-spion gisteravond over zijn minachting voor de Amerikaanse president en over zijn wanhoop voor de Verenigde Staten en de rest van de wereld.

'Volgens mij is er een uitermate slechte situatie gaande. We moeten waakzaam zijn', vertelde hij zijn toehoorders. 'De dingen die Trump doet in de Verenigde Staten en het aanzetten tot racisme... het echte nieuws dat hij tot valse waarheden bestempelt, de wet wordt nepnieuws, alles wordt nepnieuws.'

'Ik denk daarbij aan alle gebeurtenissen die plaatsvonden in de jaren 30, in Spanje, in Japan en overduidelijk in Duitsland. Wat mij betreft zijn vergelijkbare signalen met de opkomst van het fascisme. Het is giftig, het is besmettelijk. Fascisme schiet wortel in Polen en Hongarije. Het wordt zelfs aangemoedigd.' Volgens Le Carré spreekt zelfs Nobelprijswinnaar en de officieuze machthebber van Myanmar, Ang San Suu Kyi, over 'fake news' in haar land. 'Dit zijn besmettelijke vormen van demagogisch gedrag.'

De schrijver sprak ter gelegenheid van de publicatie van zijn jongste thriller A legacy of spies. In het boek keert de legendarische spion George Smiley terug, al is het maar voor even. De opbrengsten van de avond, die ook kon worden gevolgd in een aantal bioscopen, komen ten goede aan Artsen zonder Grenzen.

Bron: The Guardian, The Telegraph